Wij hebben besloten te verhuizen naar de Okanagan Valley, BC.

Het was geen gemakkelijk besluit: rationele en emotionele overwegingen hielden elkaar in evenwicht. Zoals eerder in dit avontuur, hebben we ook nu besloten om ons hart te volgen.

Twee weken geleden zijn we van Toronto, Ontario naar Kelowna, British Columbia gevolgen. Direct bij aankomst, bekroop ons een gevoel van thuiskomen. Uiteraard komt dit deels doordat we hier drie keer eerder zijn geweest en we erg genoten hebben van die tijd hier. Ook het weer werkte positief mee (in Kelowna was het ongeveer 12°C, terwijl we Toronto verlieten met een heftige sneeuwstorm en -22°C). Vanuit de winter naar de lente. Er zijn meer redenen voor het thuisgevoel. De bergen die de oost- en westzijde van de vallei begrenzen geven een gevoel van ruimte. Wellicht paradoxaal, maar doordat de bergen de horizon duidelijk begrenzen, zie je de ruimte. Vanuit ons hotelraam (we hebben een mooie ronde suite met 180° zicht rondom) kunnen we Okanagan Mountain zien liggen op 25km afstand. In het dal, rondom het meer, is het behoorlijk druk (vooral zomers), maar als je vijf minuten de bergen in rijdt, kom je niemand meer tegen behalve herten, marmotten, vogels, etc.

Voor het rationele gedeelte van ons besluit hebben we met een agrarische bank, een wijnconsultant en een makelaar gesproken. Belangrijkste vraag was: is het, gezien de zeer hoge prijzen van onroerend goed, voor ons mogelijk om een comfortabel inkomen te genereren uit een small family estate winery. Het antwoord daarop was vanuit alle kanten, ja, dat is mogelijk.Voor ons gaf dat voldoende zekerheid om te besluiten hier in mei naartoe terug te keren. We zijn nu aan de slag gegaan met het zoeken naar een geschikte locatie voor onze wijngaard, het zoeken naar een huurhuis, het regelen van opslag voor onze inboedel, het regelen van de overtocht van onze inboedel en het zoeken naar werk en kinderopvang. Zolang er nog geen druiven van het land komen en er nog geen flessen wijn zijn om te verkopen, willen we beiden in loondienst blijven werken. We zoeken naar één ‘serieuze’ baan bij een bank of adviesbureau, terwijl de ander bij een wijnbedrijf gaat werken. Het werk is belangrijk om te voorkomen dat we langer op ons vermogen moeten interen, maar ook omdat we wel weer kriebels krijgen om iets te gaan doen na deze werkloze periode.

We zijn op 1 april (geen grap) terug in Nederland. We hopen dan dat de brief van de Canadese ambassade op de mat ligt, zodat we onze paspoorten voor stempels mogen opsturen. Als dat lukt, willen we half mei ‘definitief’ teruggaan naar Canada. Uiteraard gaan we voor ons vertrek nog een afscheidsfeestje geven!

© 2011 Rolf de Bruin en Heleen Pannekoek