Wordt het Prince Edward County, Niagara of toch Okanagan Valley?

In de afgelopen 3 weken hebben we twee wijngebieden in de provincie Ontario (in het Oosten van  Canada) verkend om te kijken of deze gebieden meer te bieden hebben dan de Okanagan Valley (in de provincie British Colmbia in het westen van Canada) waar we al drie keer zijn geweest. We zijn er nog niet helemaal uit en op 9 maart vliegen we naar de Okanagan Valley om daar een beslissing te nemen.

Prince Edward County
Wij begonnen onze verkenning half februari in Prince Edward County (PEC), een soort schiereiland aan de noordoever van het Lake Ontario. We logeerden in een sfeervolle cottage in Picton, de ‘Loyalist Lofts’.

Prince Edward County is een vriendelijk, landelijk, bescheiden en dunbevolkt gebied (in oppervlakte iets kleiner dan de provincie Utrecht, doch met slechts 22.000 inwoners in plaats van 1,2 miljoen mensen). Tot voor kort kwamen hier in de zomer vooral toeristen uit Quebec voor de betaalbare vakanties op de campings en voor het vissen. Tijdens de afgelopen jaren zijn steeds meer Victoriaanse huizen fraai gerestaureerd en in gebruik als restaurant, Bed & Breakfast of Inn. Enkele zeer goede restaurants hebben hun deuren geopende die met lokaal geproduceerde (biologische) groenten en fruit werken. Er zijn veel Arts & Antiques winkels en niet te vergeten wineries geopend. Dit zorgt ervoor dat het gebied ook een ander type vakantieganger is gaan aantrekken met een vollere portemonnaie. Gezien de gunstige ligging van PEC ten opzichte van Toronto (grootste stad van Canada, ca. 3 miljoen inwoners), Ottawa (de hoofdstad) en Montreal (grootste stand van Quebec), elk op max. 3 uur rijden, is dit een gebied met heel veel potentie.

PEC is een klein en nieuw wijngebied in Ontario, met nog maar 14 wineries. De eerste commerciële vintage was 2001. Een erg jong wijngebied dus, dat in 2007 de Canadese ‘VQA’ status (enigszins te vergelijken met Franse ”Appellation d’Origine Controle”) kreeg. Dit gebied ligt rond de 44° NB, wat te vergelijken is met het midden van het Rhonegebied in Frankrijk. Het groeiseizoen is hier echter veel korter door het koelere klimaat (m.n de lange en koude winters). De minima in de winter liggen normaal rond de -20°C met ongeveer eens per 10 jaar een uitschieter van -30! Wijnstokken overleven deze extreem lage temperaturen niet . Daarom worden in oktober 2 wijnranken per wijnstok dichtbij de grond aangebonden en vervolgens ploegt men een laag grond over de wijnstokken: hilling noemt men dat hier. De laag grond beschermt de knoppen van de wijnranken tegen de vorst. In het voorjaar wordt vervolgens deze grond weer verwijderd (dehilling), de lage wijnranken worden hoger opgebonden en de overige wijnranken worden gesnoeid. De wijnstok kan nu uitlopen. Deze hilling en dehilling activiteiten (en vooral het extra werk van het opbinden) kosten erg veel tijd en dat maakt wijnbouw in dit gebied 20%-25% (!) duurder dan elders.

Wij hebben wijnen van verschillende wineries geproefd en de kwaliteit was erg wisselend: van geoxideerde ‘bocht’ tot prachtige subtiele chardonnays en pinot noirs. Deze laatste druiven zijn volgens de kenners de meest kansrijke in dit gebied, dat door sommigen vergelijken wordt met de Bourgogne vanwege de vergelijkbare grondsoort (limestone). Vanwege de gematigde temperaturen kunnen deze druiven tot een goede verhouding tussen de opgebouwde suikers en fenolische rijpheid (afbouw van zuren) komen.

PEC is een aantrekkelijke vestigingsplaats, omdat de prijzen van de grond erg laag zijn en de concurrentie beperkt is. Enkele nadelen zijn de hogere kosten van het beheren van de wijngaard en het risico dat de wijnstokken doodvriezen. Als we ons hier vestigen zullen we zelf een wijngaard moeten aanleggen, omdat er maar weinig bestaande wijngaarden te koop staan. Voordeel daarvan is dat we onze eigen ideeën kunnen volgen (soorten wijnstokken die je plant bijvoorbeeld), nadeel is dat je pas over enkele jaren wijn kunt produceren en verkopen. Tot die tijd hebben we dus andere, externe inkomsten nodig om die jaren te overbruggen en het nadeel van dit gebied is dan weer dat wij met onze beroepen hier moeilijk in de buurt iets kunnen vinden (en Toronto is ruim 2 uur rijden, dat is zonder de forenzenfiles). Een hoop voordelen, enkele belangrijke nadelen. Volledig overtuigd zijn we nog niet en daarom besloten we om af te reizen naar het Niagara wijngebied ten zuiden van Lake Ontario.

Niagara Peninsula
Het Niagara wijngebied in Canada ligt aan de zuidoever van Lake Ontario. Het gebied wordt gekenmerkt door de zeer bijzondere Niagara Escarpment (een Unesco ‘World Biosphere Reserve’ net als de Waddenzee). Dit is, gezien vanaf Lake Ontario, een scherpe verhoging (van tussen de 50 en 75 meter) in het verder vlakke landschap. Het is de oever van een vroegere oerzee, tegenwoordig is het water teruggetrokken tot de omvang van de Great Lakes in Noord-Amerika. De Escarpment loopt honderden kilometers door het zuiden van Canada en het is ook waar vanaf de Niagara Watervallen naar beneden stromen. Vanaf deze verhoging, die ook ‘the Bench’ wordt genoemd, kun je gemakkelijk de skyline van Toronto zien (bij helder weer) aan de overkant van Lake Ontario, ca. 50 km naar het noorden, indrukwekkend! Over de hele lengte van de Escarpment loopt een doorgaande wandelroute van 850 km, de Bruce trail.

De omstandigheden voor wijnstokken zijn hier gunstig: door de warme lucht afkomstig van Lake Ontario, die tegen de Escarpment aan botst, ontstaat een luchtcirculatie die zeer lage temperaturen in de winter voorkomt. Er is hier in de wijngaarden dan ook geen sprake van ‘hilling’ en ‘dehilling’ activiteiten zoals in PEC. De beste wijngaarden vindt je dan ook op het gedeelte net onder the Bench.

Grofweg valt het Niagara wijngebied in twee gebieden uiteen (daarbinnen zijn recent 10 subappelations benoemd). Tussen de Niagara Watervallen, Niagara-on-the-Lake en St. Catherines ligt een groot wijngebied. De Niagara watervallen zijn uiteraard indrukwekkend. Het bijbehorende plaatsje Niagara Falls is een soort “Las Vegas” met veel megahotels en casino’s etc. Niet helemaal onze ‘cup of tea’. Zo’n 20 km naar het Noorden, waar de Niagara River in het Lake Ontario stoomt, ligt ‘Niagara-on-the-Lake’, dit plaatsje is een soort “Lech”, met dure auto’s, restaurants, bont-jassen, etc. maar dan zonder bergen. St. Catherines is de grootste plaats in de regio met ca. 135.000 inwoners en Brock University met o.a. een zeer goede wijnopleiding. We hebben dit gedeelte van het Niagara gebied (ook vanwege het verder zeer saaie vlakke landschap), snel achter ons gelaten.
Ten westen van St. Catherines, rond de dorpen, Jordan, Vineland en Beamsville ligt het tweede grote wijngebied. Hier liggen de wijngaarden zowel ‘below’, ‘on’ als ‘up the Bench’. Op de vlakke grond tussen het meer en de escarpment, liggen wijngaarden uiteengeregen door snelwegen en spoorwegen. Boven op de escarpment begint een groot landelijke gebied dat doorloopt naar het zuiden tot Lake Erie. De escarpment zelf is hier een stuk breder, het heeft hier een aantal plateaus die prima plek bieden voor wijngaarden, terwijl er ook meer vrije natuur is met veel stroompjes en watervallen. Hier vindt je huizen, boerderijen en wineries die prachtig gelegen zijn tegen de Bench aan met veel bos in de ‘achtertuin’.

In het Niagara gebied vindt je verschillende grote en chique wineries, waar vermogende particulieren of multinationals, zoals het Canadese wijnhuis Vincor (dat qua omzet het 4e wijnbedrijf van de wereld is!) heel veel geld in hebben gestopt. De wijnstokken worden vertroeteld en de ‘beste’ oenologen worden vanuit Frankrijk en Australie gehaald om de wijnen te produceren. De verkoopprijzen van een flesje liggen bij dit soort huizen boven de $50 per fles (€33). Terwijl wij dit met gemengde gevoelens bekijken, maken we gebruik van de ruime mogelijkheden om, meestal tegen een geringe vergoeding, her en der te proeven. Ook hier vinden we een wisselende kwaliteit, maar we hebben toch mooie Bordeaux blends, Chardonnays (hoewel helaas nog vaak voorzien van teveel hout), Rieslings, Pinot noirs en natuurlijk Ice Wine geproefd.

In Niagara staan verschillende bestaande vinyards en wineries te koop. Toch zijn we ook hier niet direct verkocht. Het belangrijkste wat ons in Niagara, naast de toeristische druk(te), vooral in negatieve zin opvalt, is de grote dichtheid van de bevolking: het is het meest dichtbevolkte gedeelte van Canada buiten de grote steden. En dat strookt niet met ons idee van in Canada te gaan wonen voor de rust en ruimte. We hebben dan ook besloten dat we nu naar Okanagan Valley in British Columbia, (West Canada), willen doorreizen. Ondanks dat de onroerend goed prijzen daar waanzinnig hoog zijn, willen we toch het gevoel krijgen of onze liefde voor dat gebied nog steeds even groot is. Zondag 9 maart vliegen we naar Kelowna, rechtstreeks vanaf Toronto.

© 2011 Rolf de Bruin en Heleen Pannekoek